zondag 12 oktober 2008

Haat - liefde verhouding ....

In een eerdere bijdrage aan mijn weblog schreef ik over het boek 'Ziekenhuizen veranderen' door Léon Lodewick. Ondermeer bijzonder aan het boek is, dat Léon Lodewick uitnodigend is om de inhoud van het boek vooral te delen. Een paar opvallende passages / standpunten in het boek wil ik de komende periode met u delen. Ik wil beginnen met een passage op bladzijde 116 van het boek, waarin Lodewick de haat- liefde verhouding beschrijft tussen ziekenhuis en medisch specialist. Zeer treffend naar mijn mening. Onderstaand treft u de passage onverkort aan, waarbij ik wel wil opmerken dat hier in de 'hij/hem'-vorm wordt gesproken. Natuurlijk kan ook de passage in de 'zij/haar'-vorm worden geschreven/gelezen.

"Het ziekenhuis: om te koesteren.
Het moderne ziekenhuis biedt de specialist een werkomgeving om zijn vingers bij af te likken. De meeste Nederlandse ziekenhuizen zijn uitstekend geoutilleerd, beschikken over een indrukwekkend wagenpark van medische apparatuur, hoogwaardige voorzieningen voor ingrepen (operatiekamers) en opnamen (eerste hulp afdeling, intensive care, verpleegafdelingen) en polikliniekvoorzieningen. Daarnaast kan de specialist een beroep doen op talloze collega’s, zowel diagnostici als therapeuten. In grotere ziekenhuizen ontbreekt vrijwel geen enkele ondersteunende discipline: verpleegkundigen in alle denkbare specialisaties en talloze dito paramedici. Hij krijgt ondersteuning van goed opgeleide managers, van staffunctionarissen op elk denkbaar gebied, van ICT-faciliteiten, van financiële en administratieve expertise, van archiefmedewerkers, van facilitaire medewerkers, van talloze technici. Ik noemde slechts een aantal beroepen: het werkelijke aantal ligt boven de honderd. Ook heeft hij desgewenst ruime mogelijkheden mee te doen aan research activiteiten en een bijdrage te leveren aan opleidingen. Zonder het ziekenhuis zou hij nooit in staat zijn zijn vak op een dergelijke grondige manier uit te oefenen. Het ziekenhuis staat hem gratis ter beschikking en hij kan daar wel of niet, naar eigen goeddunken gebruik van maken. Het ziekenhuis: een bedrijf om te koesteren.

Het ziekenhuis: om te haten.
Door daar te gaan werken, krijgt hij echter ook te maken met de schaduwzijde van het lidmaatschap van een (grote) organisatie: zijn vrijheid wordt beknot, hij moet zich schikken in de organisatie, hij krijgt te maken met talloze regels en procedures, met bureaucratie die eigen is aan een organisatie, met verplichtingen, met mensen die zich met de inhoud en organisatie van zijn werk bemoeien. Hij moet verantwoording afleggen aan collega’s, aan managers (hij heeft daar weinig waardering en respect voor), aan de RvB. Om iets gedaan te krijgen moet hij bovennormale inspanningen verrichten. Hij wordt verplicht mee te werken aan kwaliteitsprojecten, aan veranderingen waarom hij niet gevraagd heeft. Hij krijgt te maken met veel hindermachten, zowel van de ‘bureaucraten’ als van professionals. Hij is onderworpen aan klachtenregelingen. Hij moet vergaderen, vergaderen en nog eens vergaderen. Hij moet registreren, registreren en nog eens registreren. En al dat ‘gedoe’ houdt hem af van waar het hem om te doen is: patiëntenzorg. Die negatieve aspecten voeden zijn onlustgevoelens jegens de organisatie. Die kunnen zó grote vormen aannemen dat deze gaan overheersen en het beeld bepalen. Het ziekenhuis: geen organisatie om van te genieten, integendeel."

Hierboven worden twee kanten van dezelfde medaille beschreven. Natuurlijk ben ik erg benieuwd naar uw reactie. In welk ziekenhuis werkt u? In een ziekenhuis om te koesteren óf in een ziekenhuis om te haten. Laat mij uw reacties weten. Natuurlijk ben ik ook zeer benieuwd naar de opvatting van de medewerkers van het Maaslandziekenhuis en natuurlijk ook van de medisch specialisten van het Maaslandziekenhuis. In een volgende bijdrage komt nog de opvatting van Léon Lodewick aan de orde over 'de specialist om te koesteren' dan wel 'de specialist om te haten'. Natuurlijk geef ik na deze laatste bijdrage mijn opvatting over het ziekenhuis waar ík werk. Eerst bent u aan zet ....

1 opmerking:

Annemiek zei

Ze werken nu eenmaal niet in een vacuum, en zich aanpassen aan de cultuur en politiek van een ziekenhuis en daarin leren werken is wel moeilijk denk ik. Misschien moet er in de opleidingen wat aandacht aan besteed worden. Op alle plekken waar ik gewerkt heb wordt het de artsen wel zo veel mogelijk naar de zin gemaakt, zij zijn het tenslotte die de patienten binnen halen en daarmee de inkomsten voor het ziekenhuis.

Ik ben nieuwsgierig of er in dat boek ook een hoofdstuk over de verpleging is?