maandag 30 juli 2012

In de spreekkamer worden dokters en patiënten het altijd eens....



Patiënten wachten buiten op hun beurt bij huisarts (1960 - 1975)
Volkskrant, foto Daniel Koning
De economie stagneert. Al heel snel stijgen dan de kosten van de gezondheidszorg harder dan we ons als samenleving op langere termijn kunnen permitteren. Zeker als economisch herstel vooralsnog uitblijft. Met de verkiezingen in aantocht geven de politieke partijen hun opvattingen hoe het verder moet in de zorg. Besparingen op dure geneesmiddelen (vandaag nog in het nieuws), hervorming (lees sanering) van de AWBZ, eigen bijdragen hoger, het basispakket kleiner, etc. Grote dilemma's waar we in de verkiezingstijd nog veel van zullen horen. Dat hiermee de "kleine" dilemma's in de zorg ondersneeuwen bij de "grote" moge duidelijk zijn. Toch viel mijn oog in de Volkskrant van zaterdag 21 juli jl. op een ingezonden brief van huisarts Nico van Duyn uit Almere. Hij schetst één van de "kleine" dilemma's in de spreekkamer. Toch goed om van de boodschap van Nico van Duyn kennis te nemen. De situatie die hij schetst zou zo maar eens de oplossing voor de al maar oplopende kosten in de zorg in de weg kunnen staan. Hieronder de ingezonden brief:
"Dokters mopperen onderling soms op een klein groepje patiënten dat overvraagt. Politici, bestuurders en financiers mopperen mee en verwijten dokters dat ze te veel doen. Daarom is de zorg te duur. Patiënten en dokters zijn de schuldige. Het gekke is dat dokters en patiënten het in de spreekkamer altijd eens worden. Het is genoeglijk in die spreekkamer, harmonieus. Blijkbaar is over je eigen gezondheidsproblemen praten met je dokter iets heel anders dan schrijven in de krant over andere patiënten en andere dokters.
Het probleem zit in het verschil tussen individuele kwesties en publieke zaken, tussen praten in de spreekkamer over jezelf en schrijven in de krant over anderen. Dokters hebben last van dezelfde gespletenheid. Ik kan goed het individuele patiëntenbelang dienen. Tegelijk de samenleving dienen, uw premie laag houden, dat lukt me niet goed als de publieke spelregels me dwars zitten.

Ik schrijf bijvoorbeeld op verzoek paracetamol met het onwerkzame codeïne voor, want zonder codeïne wordt het niet vergoed. We hebben nogal wat arme patiënten en dan vind ik die paar euro zo sneu voor ze. Die vergoedingsregel is krom.
Net zo met de vraag om een verwijsbrief voor de derde orthopeed voor kniepijn, de dermatoloog voor ontsieringen, de gynaecoloog voor buikpijn. Volgens de krant moet ik nee zeggen, in de spreekkamer zeg ik regelmatig ja. Individuele geneeskunde is namelijk onzekerheid verkleinen, in een goede verstandhouding. Het liefst zou ik minder geruststellingsgeneeskunde willen bedrijven, als zorgverzekering, regering, krantenlezers me daarin steunen.

Dat doen ze niet als het wat conflictueus wordt. Dus streef ik naar harmonie en naar een onzinnige honderd procent zekerheid. Dat kost geld. In de spreekkamer wilt u dit allemaal. In de krant bent u daar allemaal tegen. Ik kan uw probleem niet oplossen, niet in mijn eentje."
Nico van Duyn, Almere huisarts.